[ Με μια ρουπία να κουρνιάζει ... ]

Με μια ρουπία να κουρνιάζει

στην τσέπη,

με την Ινδία ερωτευμένη,

με τον Γάγγη να κυλάει στο αίμα,

με τον χρόνο ασίκη

να με κοιτάει στα μάτια

και τη γυναίκα έρωτα,

να καλπάζει,

εγώ ο πιο ασήμαντος

που είδες,

έσπασα το φράγμα

και έτη φωτός αναρριχήθηκαν

στη πυραμίδα των βουρλισμένων

μου στίχων:

Ο Αλέξανδρος δεν αναπαύεται ποτέ.

Δεν είναι θνητό παράσιτο στην Τ.V.

καρφωμένο.

Δεν είναι διαπλεκόμενη σαπουνόπερα

στου χρόνου τη φούσκα.

Δεν είναι Givanchy κινητήρας

και αρώματα BMW.

Είναι:

΄Εφηβος άνεμος,

έναστρος ποδηγέτης,

αριστοκράτης του έρωτα,

προσάναμα της γήινης

θλίψης.

Με τη μητέρα σελήνη στρατολογήθηκαν

σε αιώνια μνεία.

Γιώργος Βλάχος

δεν έχω visa για την ελευθερία

 

[ Λίγο πριν αφορίσουνε τ'αστέρια ]

Λίγο πριν αφορίσουνε τ' αστέρια
και ξορκίσουνε το φεγγάρι
λίγο πριν δούμε την Ειρήνη
να πίνει τσάι στη Χιροσίμα
λίγο πριν τα δώδεκα Ευαγγέλια
βγάλουν Δεκατρία
λίγο πριν μας δείξουν το Σολωμό
να πίνει ούζο με τον Mickiewicz στο
Α΄ νεκροταφείο
λίγο πριν εκτελέσουνε τη γη με
Μυστικά Buttons
λίγο πριν καταβροχθίσουνε τη ρέουσα
Κατανάλωση , εν μια νυκτί , τ' αδηφάγα παράσιτα
της γενιάς μου ,
ο στίχος μου δραπέτευσε απ' το κελί του
και είδε
το κεφάλαιο του Μάρξ να τρέχει
100άρι να προλάβει το μέλλον ,
το Σπύρο Λούη να φορά κομποσκοίνι
τις Ολυμπιάδες ,
τον Κάστρο ν' απολογείται για τη δολοφονία
του Τσε ,
τη Σιβηρία να τρώει το σώμα της ,
μεσίστια λόγια να φτύνουν ΣΩΤΗΡΕΣ ,
δάκρυα μανάδων να πλένουν τα πόδια
του Πάπα ,
το Ισλάμ να το παίρνει ο άνεμος ,
το Χριστό στην Πνύκα να κάνει
έρωτα μονάχος και από κάτω ιερείς
και προφήτες να ευλογούνε τα γένια τους .

Είδα και εμένα Εσταυρωμένο στην
Πλατεία Ανεξαρτησίας του Πνεύματος 


Γιώργος Βλάχος
δεν έχω visa για την ελευθερία
σ . - 19 -  

[ ΄Ενα ξυπόλυτο βράδυ ]

 ΄Ενα ξυπόλυτο βράδυ

σ' ένα δυάρι απόκοσμο

είδα το Θεό και τα είπαμε .

΄Αρχισα πρώτος να λέω :

-Θεέ μου , είδα τον έρωτα

παράφρωνα να μου κτυπά

την πόρτα μεσάνυκτα

Είδα τα βιβλία μου

να τα διαβάζουν

φαντάσματα και κατσαρίδες

στην προθήκη μιας παράγκας

Είδα τον χαφιέ να γλείφει

το αυτί μιας πόρνης

στ' ανάκτορα

Είδα μπάτσους

να εκθέτουν

ποιητικές συλλογές

σε οβελιστήρια ,

διπλώματα κρεμασμένα

σε τοίχους

και απαγχονισμένους διπλωματούχους

Είδα τα λόγια μου κρεμασμένα

σε κρεοπωλεία

σαν αρνιά ,

λουλούδια στο τσιγκέλι του χρόνου

να στάζουν αίμα

Είδα μήτρα γυναίκας να σπέρνει

και να χωνεύει πολέμους

Είδα και τη γη χρεωμένη

στον Άρη

Του είπα και άλλα...

και όταν ο Θεός άρχισε να μιλάει

μου είπε :

- Παιδί μου , τίποτε δεν είδες ακόμη .

δεν έχω visa για την ελευθερία

σ . - 20 . 21 

[ Σε κατακκόκινη παραλία κοιμήθηκα ]

Σε κατακκόκινη παραλία κοιμήθηκα

με τρεις μούσες και έναν έρωτα .

Και είδα

νύχτα , δονκιχωτική ,

να καταπίνει τον έρωτα σε φιάλη

του Internet ,

αποξηραμένα τραγούδια

να μαστιγώνουν το Πεκίνο ,

σκουπιδοσάκουλα ηγέτες

να πεοθηλάζουν

ηδονιζόμενοι

του καπιταλισμού τη συγχώνευση ,

τον Χριστό επαίτη

σε φανάρι

της Λεωφόρου Ακρόπολης ,

διευθυντήρια

να ρουφάνε την ιστορία με vodka

και να την αφοδεύουν στο Βόλγα .

Είδα την ιστορία να πίνει τα χάπια της ,

είδα αποικίες να πίνουν τα χάπια τους ,

είδα τον έρωτα να πίνει τα χάπια του

για να' χει στύση .

Είδα κι εμένα να καταπίνω τα χάπια μου

για να' χει στύση ο πλανήτης .

1.7.2000 

Γιώργος Βλάχος
δεν έχω visa για την ελευθερία

σ . - 22σ . - 22 -

[ Συντρόφισσα γραφομηχανή ]

 

 

Συντρόφισσα γραφομηχανή ,

σπείρε στον άνεμο ,

στον έρωτα ,

στην πόλη που γεννήθηκα ,

στίχους αρματωμένους

και μια δωδεκάδα

αναρχικούς λεβέντες .


Σπείρε μια δωδεκάδα
αναρχικούς λεβέντες .

Γιώργος Βλάχος

 

δεν έχω visa για την ελευθερία 

σ . - 23 -

 

2 Ποιήματα

 

 

 

 ΄Οταν τρέχει το φεγγάρι ,
βρέχω τραγούδια
για εμιγκρέδες ,
για όνειρα
που χάσανε το δρόμο ,
για θρησκευτικά απόβλητα
και πολυεθνικές ροχάλες .

Ιούνιος 2000

 

 

 

 

 

Δεν θ’ αφήσω πίσω μου

κουράδες κατεψυγμένων

προιόντων , ιδέες σήψης ,

αρτοποιήματα μουχλιασμένα σε προθήκες ,

αρώματα-λόγια ,

θνητούς χαφιέδες , διψασμένους θεούς ,

ανέραστες πόρνες και εικόνες .

Δεν θα αφήσω πίσω μου

δακρυσμένους ήλιους , προλετάριες μέρες ,

σοφούς πεινασμένους

και την Ορθοδοξία να λιβανίζει

το Σοφοκλή και τη Σοφοκλέους .

26.9.2000

[ Τ ' απόστημα ] , [ Δεν μιλάω με γλώσσα αγίων ]

Τ' απόστημα θα σπάσω

της σοδειά σας .

Την άδεια σας κουλτούρα

κατουράω .

Σ' εφετεία στέλνω τους εφέτες

και τις επωμίδες στήνω

στ' απόσπασμα .

Δεν μιλάω με γλώσσα αγίων

Δεν φιλάω όργανα γεννητικά

καπιταλιστικών αποβλήτων

Δεν ηδονίζω τους πόλους

της εκμετάλευσης

Τραγουδάω

Ο στίχος μου δεν έχει γεωμετρικό τόπο

Τετραγωνίζει τον κύκλο

υποθηκεύει Ευαγγέλια

τον Σατανά ανασταίνει

την ελευθερία ελευθερώνει .

Αρχιεπίσκοποι διακονιάρηδες

χρηματοδοτούν την ποιητική

μου ρίμα

Και οι Αδέσποτοι ΄Ηλιοι των

δρόμων θα έχουνε τη Βίβλο τους πλέον .

 Γιώργος Βλάχος

δεν έχω visa για την ελευθερία

σ . -25 -

 

[ Το άθεο φως της ιστορίας ]

 

 

Το άθεο φως της ιστορίας ,εγώ ,

το παιδί του Βελζεβούλ ,

όπως θα πουν

οι μύστες της κατεψυγμένης κουλτούρας ,

οι αόμματοι θεωρητικοί

του αιώνιου μπάχαλου ,

οι πρωταγωνιστές του σκοταδισμού

και της  σήψης , οι ερωτευμένοι  της εξουσίας ,

και κριτές της αχαπάκωτης ποίησης ,

θα με δουν στο διαδίκτυο με άθεους στίχους .

Στον υπολογιστή του μέλλοντος

θα ' μαι παρών .

Π.χ. η ιστορία θα γράψει

πως τα διαδίκτυα τα παίζω κομπολόι

- του πληθωρισμού τον καλπασμό

να ρίχνω στο μηδέν ,

τα επιτόκια στο -0% -

και τον ήλιο κονσέρβα τραγουδάω ,

το παιδί εγώ του Σατανά

πως είδα το Χριστό με καπιταλιστικό χιτώνα

σε αρωμάτικ σέντερ της οδού Ερμού ,

να μελετά τη Εφημερίδα της Κυβερνήσεως

των λαών σε Φλου Καφέ ,

να ραντίζει το άπλυτο πριν και το ασιδέρωτο μετά ,

να γευματίζει με 300 ομοιδεάτες του

σε πολυεθνικό μπιφτεκομάγαζο ,

να συνουσιάζεται με δεκάδες Μαρίες και ΄Αννες

σε ιμπεριαλιστικά κρεβάτια ,

να λιάζει τα σκέλια του στη παραλία της ιστορίας ,

να εκσπερματώνει αναιδώς

από τη βίλα των θαυμάτων

πάνω σε πλανόδια άστρα ,

σε παιδιά με τρύπια στομάχια ,

σε στόματα σφραγισμένα στον ήλιο ,

στ' άπλυτα φεγγάρια που τραγουδάνε

με αρουραίους στη Βαγδάτη .

...και αναιδώς να εκσπερματώνει ο Κύριος .

Εγώ , το άθεο φως της ιστορίας , τα βλέπω ,

Ο Θεός δεν τα βλέπει ;

 Γιώργος Βλάχος

δεν έχω visa για την ελευθερία

[ Το πρωί πίνει καφέ ]

 

 

Το πρωί πίνει καφέ

χυμό και αγωνία .

Το μεσημέρι κατεβάζει

δυο πιάτα μακαρόνια

- και από αύριο δίαιτα .

Το βράδυ ακούει Σοπέν

και σωπαίνει

μέσα στην κιλότα του ύπνου .

Ιούλιος 2000

Γιώργος Βλάχος

Δεν έχω visa για την ελευθερία

 

[ Δεν γράφω για να περνά η ώρα ... ]

 

 Δεν γράφω για να περνά η ώρα ,

μπαχαλοπνίχτρες επίκουροι ,

διάκονοι του σκότους ,

επίσκοποι της διαφθοράς ,

φορτηγατζήδες πτωμάτων .

Δεν υπάρχω χωρίς αιτία .

Το αιτιατό μου εκτοξεύεται

σαν πυρινοτράγουδο

απ' τα σπλάχνα του έρωτα ,

της φύσης τ' ανεξερεύνητο κρανίο

και την επανάσταση των κυττάρων .

Δεν κελαηδάει στο Αιγαίο

απ΄μεγαλοαστική πολυθρόνα .

Δεν γλείφει συνέδρια φρακοφόρα ,

ράσα , Ροβεσπιέρους , ρομφαίες

και σύνεδρους χαβιαρολιχουδιάρηδες .

Δεν συνεστιάζεται με καταξιωμένους

υπόνομους .

Το ναρκοπέδιο της Θέμιδος

βομβαρδίζει με ρίμες και στίχους .

Τον ποδονίφτη της γης

κλωτσάει στον απόπατο της ιστορίας

με όλα τα σύμβολα ,

σκυλιά αδέσποτα

σε μεταρρυθμιζόμενα βράδια

Γιώργος Βλάχος

14.11.2000

π.σ. Δεν έχω visa για την ελευθερία

 

[ Η Επανάσταση κοιμάται ... ]

Η επανάσταση κοιμάται στο σαρκίο της
οι επαναστάτες σε χωματερές
τραγουδάνε τη διεθνή.
Τα παιδιά στα χαλίκια
μιας παραλίας αγνώστου
διαβάζουν το μέλλον
κι εγώ λογιστής πολυεθνικής
ζυγίζω στα χαρτιά μου $.

 Γιώργος Βλάχος

9-7-2000

 

[ 11:55 π.μ. ]

11: 55 π.μ
Οι εργάτες κοιμούνται σε φάμπρικες,
οι επαίτες σε παρελάσεις γυμνές,
οι κυρίες μέσα σε κατσαρόλες
κοιμούνται.
Και οι αργόσχολοι σε στάσεις
του metro.

Tραγούδια, δίχως νότες, μ' απατήσατε
καταμεσήμερο μ' αποπήματα.

Ο ΄Ηλιος σπιούνος και ποδηγέτης
σε high way.

΄Οταν ο Τσε κοιμάται ανάσκελα,
ο Χριστός κοιμάται ανάσκελα,
ο Λένιν κοιμάται ανάσκελα,
ο καπιταλισμός σταυροπόδι
καπνίζει πούρο και τρώει hamburger,
εγώ, θνητό παιδί στο περιθώριο,
στο μεδούλι του φεγγαριού σου κοιμάμαι.  

 

Γιώργος Βλάχος

Ιούνιος 2000

[ Φτύσε ... ]

  

Φτύσε ανθρώπους 

που μάθαν να τρων και να χέζουν

Φτύσε τον αέρα που σπέρνουν

ικέτες

 

Φτύσε δάνεια , δανειοδότες

τόκους και τοκογλύφους

 

Φτύσε οθόνες έγχρωμες ,

κοντυλοφόρους βουτηγμένους

στη βλέννα

 

Φτύσε γυναίκες που κατουράνε

όρθια και μαγειρεύουν παιδιά

υπηρέτες

 

Φτύσε τα μάτια του χρόνου

και γράψε ιστορία δική σου

 

Φτύσε το γράμμα του νόμου

γίνε νομοθέτης
  γίνε πένα να ξερνάει

φωτιά

να σπέρνει πανικό και φωτοστέφανα

 

Φτύσε δημόσια υποχείρια

 

Φτύσε χοντροκώλες κυρίες

και τραπεζικούς υπαλλήλους

Φτύσε και τον ποιητή σου κατάμουτρα

Κάθε βράδυ , μονάχος ,

ξερνάω .

Ιούλιος 2000

Γιώργος Βλάχος 

δεν έχω visa για την ελευθερία

Γιώργος Βλάχος : Είδα στις ακτές του Trinidad ...

Είδα στις ακτές του Trinidad
να πλέκουν τα μαλλιά τους
νεραιδοσείρηνα κοχύλια ,
να τραγουδάνε Rege τα ψάρια
στη Jamaica ,
τον έρωτα στην Karthagena να ωριμάζει
σα μάγκο ,
τους ποιητές του Νότου να χορεύουν Cubia .
Και την επανάσταση των ματιών τους
είδα
γύρω απ' το άγαλμα του Bolivar .

19.10.2000

 

 

[ Vi en las costas de Trinidad ]

byGiorgos Vlachos

Vi en las costas de Trinidad
conchas nereidosirenadas
tejer sus cabellos ,
cantar Rege los peces
en Jamaica
al amor en Carthagena madurar
como mango
a los poetas del Sur bailar
Cumbia
Y vi en sus ojos la revolution
alrededor de la estatua de Bolivar .
 

19.10.2000

 

Γιώργος Βλάχος : Αρυτίδωτα Σονέτα...

♡

Αρυτίδωτα σονέτα απαγγέλουν
οι νεράιδες
μέσα σε δάση κελιών
και βάλτο ελπίδων.

Και, πριν την απαγγελία,
νερό πίνουν
απ ' την πηγή
του φεγγαρόστομου σωτήρα ποιητή.
Και αχαλίνωτη επανάσταση στίχων
ξεσπάει.

Που να είναι τώρα ο θεόθεν αριστοκράτης
Καρούζος;
Ποιος να διαβάζει, άραγε, τη Διαθήκη
σου, Μιχάλη;

Ηθοποιοί κατοικούν στη λεωφόρο θεάτρου,
οι ποιητές άστεγοι μύστες
και οι ζωγράφοι ουράνια τόξα
για κατοικία τους έχουν.

Ποιος πέρασε από την κόλαση
και δεν την είδε;
Περνάω μέσα από τα τάρταρα
της ιδιοκτησίας με το ποδηλατό μου.
Δαγκώνω του χρόνου την ελπίδα.
Μιλάω με πληγωμένες θάλασσες.
Μιλάω με την αρμύρα
ενός ξεβράκωτου πλανήτη.
Φιλάω βυθούς με κοράλια
και σπάνια όστρακα.
Φιλάω λεπρούς ήλιους
και φθισική ορφάνια.

Αφρική, μπαίνω στο σώμα σου
Ινδία, σ' αγκαλιάζω
USSR, δίνομαι στα παιδιά σου
Την αστερόεσσα προσπερνάω.

Και να ' σου τα μπάσταρδα πνεύματα,
οι επαίτες ενοικίων
- ιδιοκτήτες κελιών -
τα κουτσαβάκια για φτύσιμο,
οι τσαμπουκάδες της εκμετάλευσης
σηκώνουν κεφάλι.

Και να ' σου οι στίχοι μου
τους κόβουν τ' αρχίδια.

 

Γιώργος Βλάχος [ Ταξιδεύω ]

Ταξιδεύω μέσα από πράσινους πανσέληνους,

λειβάδια αστεριών, επίγειους Γαλαξίες,

θαλάσσια και επουράνια ρεύματα.

Και στο γιόμα της ΄Ανοιξης,

ένα κόκκινο ποτάμι έρωτα

βρέχει της εκβολές μου.


27.10.2000

 

Γιώργος Βλάχος [ Ο έρωτας ]

 

 

Ο έρωτας είναι πιονέρος

στη κόκκινη πλατεία των στίχων.

Ανδαλουσιανός παρτιζάνος


με το ‘ να χέρι στο Θεό

και τ' άλλο στην Ειρήνη.

17.11.2000

 

Γιώργος Βλάχος [ Κρεολένια μαργαρίτα του πλανήτη ...]

 

 

 

Κρεολένια μαργαρίτα του πλανήτη,

μιγάδα του έρωτα,

αναδυόμενη άνοιξη,

απ'του βυθού σου τα μονοπάτια

και τις αρμύρας σου την ανάσα

ήλιος σταυροφόρος

χαμογελάει.

Κρεολένια μαργαρίτα του πλανήτη,

άστρο μεσημεριού,

νεραιδοκοτυλήδονη μέρα,

στο αρχιπέλαγος των ματιών σου

κοραλένια άστρα ταξιδεύουν

Μπαλαρίνα στων ανέμων το πέρασμα.

Εκατομμύρια γαλαξίες χορεύουν

στο νεύμα των χειλιών σου.

΄Οταν ο Saturn φιλάει την Ανδρομέδα,

ο Betelguese τα λέει με το Marques

στις αλυκές σου .

Οι ποιητές σου αναδυόμενοι προφήτες.

Και όταν ο ουρανός σου κλαίει βροχή

οι πειρατές σου δίνουν στασίδι

στον έρωτα να ξαποστάσει.

 

Γιώργος Βλάχος [ Η γυναίκα , ο έρωτας , η επανάσταση ]

 Στον Derek Walcott

H γυναίκα , ο έρωτας , η επανάσταση .
Η Τρίαινα , ο Ποσειδώνας , η θάλασσα .
Να τι βλέπει ο ποιητής
μέσα από σειρηνοκόχυλα άστρα
και τη μήτρα των στίχων :
ήλιους θηλυκούς και αρσενικά φεγγάρια ,
λευκούς και μαύρους θεούς
και τη σημαία του Barbados
με την Τρίαινα των ματιών της
πάνω απ’ την αρμύρα
και μέσα από το βυθό της ιστορίας
να χαιρετάει
Caribbean Είμαι Εδώ .

 

19.10.2000

 

Γιώργος Βλάχος [ Τα βράδια σου ηχογραφώ ... ]

 

Τα βράδια σου ηχογραφώ 

σε δωμάτιο ψυχιατρείου

με φτυσμένες φάτσες ,

αποστάτες της μέρας ,

υπόνομους  λόγους

και πεινασμένα μάτια .

Ταξιδεύτρα θεά

ο ουρανός σου βρέχει άστρα .

Τα μάτια σου ,

αμαζόνια μαργαριτάρια ,

βλέπουν ρεβολουσιονάριους πότες

και αποπήματα .

Ροχαλητά σκύλων

συντροφεύουν τον ύπνο σου ,

εφιάλτες τραγούδια και άσπονδους ήλιους

Ποιητές συνταχτείτε

Αγάπη μου αφουγκράσου

το αύριο της τρέλας μου 

στην Αθήνα της παράνοιας .

Δημοσιευμένο στη Πνευματική ζωή

Νοεμβ.Δεκ .2007

και περιοδικό Δίφωνο Ιούνιος 2006

τεύχος 129