Γιώργος Βλάχος : ΄Οταν η θυγατέρα του ρακοσυλλέκτη συνάπτει σχέση

 

 

 
 

Κανένας Βούδας δεν με σταματά
καμία θρησκεία ή αίρεση
ούτε ο δικτατορικός εγκέφαλος της εκάστοτε πολιτείας.
Ανοίγω τις πύλες χιλιάδων

ψυχιατρείων 

εγώ, των εσχάτων ο έσχατος. 

Και κάτω από τη χλαίνη

του στίχου, λοιπόν,
διαβάζω την εφημερίδα
του μέλλοντος.



Ξύνω τα δάκτυλα
των κάτω άκρων
ενός πιθήκου.
Απολυμαίνω τα φτερά
μιας κατσαρίδας.
Ανοίγω κουβέντα με τα μυρμήγκια
εργάτες.



Αγγίζω το παράλογο πάνω σε Βυζαντινούς θρόνους,
στα έδρανα της τελευταίας
Δούμας του πλανήτη
και του Ιουστινιανού κατεδαφίζω
τα τείχη.



Οι Ολύμπιοι ανάστατοι.
Οι Λακεδαίμονες κολυμπούν
στον Καιάδα.
Οι θνητοί ζυγίζουν επιτόκια
σ' άδειο πορτοφόλι.
Η σωτηρία απομακρύνεται.
΄Αγιοι Πατέρες κρύπτονται
σε καταφύγια παρτιζάνων
Η νύκτα καλά κρατεί...



Τα ρουθούνια του άνεμου
εκπυρσοκρότησαν.
Κόπηκε η ανάσα των
δρόμων
Μπούργκα φόρεσε η φύση.
Τα ψάρια ξέρασαν
στις αλυκές.
Τ' αλάτι κάηκε.


Εκατομμύρια έγκυες γυναίκες
κι όλα τα πρωτοσέλιδα του sex
αυτοχειριάστηκαν.
΄Ενα περαστικό σύννεφο
δάγκωσε τις φλέβες του.


Η Στυλιανή Πρωκτοκλάνοβα
αναπαράχθηκε μέσα σε μήτρα ταχύτητος
σ' ακατονόμαστο νούμερο
της οδού Μαυροκέρατου.



Και σήμερα που το μέλλον
καταδικάζει τον εαυτόν του
κυνηγά στα καντούνια
ένα φραγκάτο πέος.
Με την κόπρο του Αυγείου
συνάπτει σχέση.
Αυτοανακηρύσσεται καλονή.
Φλεβίτιδες στάζουν
τα μάτια της.
Ιδρύει ΕΠΕ δολοφόνων
και συνουσιάζεται
με τον Παναίτ Νταβατζίκο
στη λεωφόρο 666.

 

Γιώργος Βλάχος [ Ο Πλανήτης έχει λευχαιμία ... ]

 

Δαγκώνει ο ήλιος τα χείλη του

Η Σελήνη ξεριζώνει παρωνυχίδες
Κι εγώ αμόλυβδη δεν έχω για το μέλλον
Η γενιά σου και η γενιά μου
άνεργη φλέβα.

Ο ι ποιητές πλατιάζουν,
δεν βλέπουν το χαμόγελο
του πεινασμένου ανθοπώλη.
Συντεχνίτη, αφυπνίσου!

΄Οχι άλλο χώμα
στα μάτια σου.
Διανοούμενοι του καμπινέ
οδηγούνε τη κούρσα.
Ο ποιητής δεν πρέπει
να κοιμάται ποτέ.

Στρατιές ανέργων
μασάνε στραγάλια
σε καφενεία και πάρκα.

Δεν κατάλαβαν την αλυσίδα
με το βαρίδι στο πόδι
ακόμη.

Απότιστες γλώσσες
και δακρυσμένα φεγγάρια
στη στέγη μου
κυλάνε.

Μανάδες αυτοχειριάζονται.
Το ' να άστρο σκοτώνει τ' άλλο.
Και στη Bourbon Street
άσπροι και μαύροι,
λευκοί και έγχρωμοι
χορεύουν juzz-rock
χωρίς ορχήστρα.

Το ποίμνιό μου δεν θέλει
ορχήστρα
το ποίμνιό μου δεν έχει μαέστρο.
Δεν έχει τα μαγικά
δάκτυλα του Σοπέν.
Είναι και μαέστρος και ορχήστρα
και μπαγκέτα και χορωδία
ολόκληρη είναι.

Αύριο πανεργατική απεργία
μεθαύριο ούτε μια βιτρίνα
ζωντανή
για να κελαηδάει
και να καθρεπτίζεται.

Ντύθηκα γυναίκα,
έβαλα την κάλτσα για τσαντόρ
και βγήκα
να χαλιναγωγήσω τον πλανήτη
δεν θέλω να κοιμάμαι
σε ξύλινα σεντόνια.

Ο Θεός βλαστημάει
την ώρα και τη στιγμή
που μας έσπειρε
και ο υιός του χειρονομεί
από ψηλά
Αν και σταυρωμένος.

Τα δάκτυλα της γης κομμένα
οι αναρχικοί κάτι πάνε να πουν
ο Παρθενώνας στο βάθος
σαν αόμματη νύχτα.
Τα δόντια του πλανήτη
δεν είναι ζωντανοί οργανισμοί
είναι πινέζες πάνω στο σταυρό του Ναζωραίου
τρώγω το σκουληκιασμένο
σώμα του κούλη
στη Βομβάη
κάνω υπέρβαση εαυτού
και χαστουκίζω το σύμπαν.

Ο Πλανήτης έχει λευχαιμία.

 19.05.2001

Γιώργος Βλάχος : [ Φτύσε ]

 Φτύσε ανθρώπους που δεν έχουνε στύση
και κατεψυγμένα συντάγματα
γλείφουν
Φτύσε την πλαστή ιστορία
των δρόμων
φτύσε το κεφάλι της εξουσίας
φτύσε έμπορους ουσιών
τα καλυμμαύκια του σκότους
και αγίους Τσάρους .
Φτύσε παραχαράκτες θεούς
και ναούς αποχαύνωσης .
Φτύσε το εφ' όπλου λόγχη
και διανοούμενους στρατοκράτες
Φτύσε τα Νόμπελ Ειρήνης
και δικτάτορες νομπελίστες
Φτύσε πουλημένες Πρωτομαγιές
και κατάσκοπους θρήνους .
Φτύσε τη οικοδέσποινα των λαών
για να μη σηκώσει κεφάλι .
Φτύσε ξυπνητήρια ρολόγια
που σ'οδηγούνε στη θλίψη .
Φτύσε όσους κοιμούνται
ήσυχοι τα βράδια
κι ονειρεύονται ταξίδια στον ΄Αρη .
Φτύσε τη Καμόρα μαστροπών δικηγόρων
τον εισαγγελέα που σε φτύνει
στα μάτια
και στο νούμερο 60 της συμμορίας
σε παραπέμπει .
Το μεροκάματο πείνας
και το σακάτικο σπέρμα
του εργοδότη σου φτύσε .
Φτύσε την αθέατη μορφή
της Σελήνης .
Φτύσε την Ελευθερία
που σου παρέχουν
Σωτήρες .
Φτύσε την ποιητική ανθολογία
που θα ξεράσει το ποιημά μου
τούτο .
Φτύσε τα 47 χρόνια του ποιητή σου
όπως τα φτύνουν
επί 47 συναπτά έτη
και οι καπιταλιστές αρουραίοι .
 

2.5.2001